Als je mij op mijn zestiende had verteld dat ik ooit ondernemer zou worden in Arnhem, midden op de Korenmarkt, had ik je waarschijnlijk niet geloofd.
Sterker nog: ik denk niet eens dat ik me daar toen een voorstelling van had kunnen maken.

Toen zat ik namelijk in de jeugdgevangenis.

Een periode waar alles tegelijk gebeurde

Rond mijn zestiende – en enige tijd daarvoor al – zat ik in een diep dal. Volgens mij speelde toen ook al de rechtszaak rondom iemand die mij jarenlang seksueel misbruikt heeft. Daarvoor was ik eigenlijk al depressief, maar dat maakte alles nog zwaarder.

Alsof dat nog niet genoeg was, zat ik ook nog met mijn eigen seksualiteit in de knoop. Ik wist dat ik homo ben, maar dat was iets waar ik toen nog helemaal niet goed mee om kon gaan.

En ondertussen word je ook nog eens volledig uit je ‘normale’ leven gehaald.

Geen school.
Geen vrienden, wel brieven.
Geen vrijheid, alleen muren.

Je zit vast in een systeem van jeugdzorg dat ergens nodig is, maar wat tegelijkertijd ook voelt alsof alles van je wordt afgepakt. Je wordt letterlijk geïsoleerd van de wereld.

En het ergste is misschien nog wel:
je hebt echt geen idee of je hier ooit nog uit gaat komen.

Achter tralies, zonder strafblad

Wat veel mensen niet weten, is dat ik in die periode rond 2008 (op een dag of twee na) een jaar lang in een jeugdgevangenis heb gezeten, zonder strafblad en zonder veroordeling. Na wat heen en weer verhuizen tussen pleeggezin en woongroepen.

Dat klinkt misschien onwerkelijk, maar het gebeurde toen echt in Nederland. Was ik ‘onhandelbaar’? Ongetwijfeld.

Krantenartikel uit die tijd waarin wordt beschreven dat honderden jongeren zonder strafblad in jeugdgevangenissen werden geplaatst — waaronder Jeffrey Neijenhuis. Journaliste Wilma de Cort (De Gelderlander) zocht hem op in zijn nieuwe besloten (half open half gesloten) instelling in Eefde kort na de jeugdgevangenis.

Het krantenartikel dat je bij dit verhaal ziet, komt uit die tijd. Daarin wordt beschreven hoe jongeren met ernstige gedragsproblemen, maar zonder strafbaar feit, toch in een jeugdgevangenis werden geplaatst. Niet omdat ze iets strafbaars hadden gedaan, maar omdat er simpelweg geen plek was in de juiste zorginstellingen.

Er wordt gesproken over 924 jongens en meisjes in Nederland die op dat moment zonder strafblad vastzaten.

Ik was daar één van.

Je zat dus tussen jongeren die wél strafbare feiten hadden gepleegd, terwijl je daar zelf niet voor veroordeeld was. Het systeem had geen betere oplossing, dus dit was de oplossing.

Voor mij betekende dat dat ik als jongen van vijftien/zestien, die al worstelde met depressie, trauma en identiteit, ineens achter tralies zat.

Niet omdat ik crimineel was.
Maar omdat er geen plek voor mij was.

Hoe dat voelde

Toen ik daar binnenkwam, was ik stil. Onzeker.
Ik werd in een kamertje gezet waar alles werd genoteerd en doorzocht. Je wordt volledig gecontroleerd — op wapens, maar ook op drugs. Volledig naakt, door de hurken.

Je wordt behandeld alsof je iets hebt gedaan.

En misschien nog wel het vreemdste:
je begint op een gegeven moment te denken dat het misschien ook zo is.

Dat je daar blijkbaar hoort.

Ik zat daar niet omdat ik een misdaad had gepleegd, maar omdat het systeem geen andere plek voor mij had. En dat is iets wat moeilijk uit te leggen is aan iemand die het niet heeft meegemaakt.

Machteloosheid en overleven

Ik voelde me vooral machteloos.
Alsof ik vastzat in een situatie waar geen uitweg uit was.

In mijn depressie begon ik ook met mutilatie. Niet omdat ik dood wilde, maar omdat ik iets moest voelen. Of misschien omdat ik ergens controle wilde hebben over iets.

Soms voelde ik me wel begrepen door begeleiders of groepsgenoten.
Maar dat waren zeldzame momenten.

En zelfs als iemand je begrijpt, verandert er vaak nog steeds niets aan je situatie.

Dat maakt het misschien nog wel frustrerender.

18 worden is niet altijd vrijheid

Op mijn laatste woongroep werd er een Wajong-uitkering voor mij aangevraagd.
Daar ben ik achteraf echt dankbaar voor, want ik was totaal niet klaar voor de wereld.

Maar op mijn 18e verjaardag stond ik wel gewoon weer met mijn spullen bij mijn ouders op de stoep.

Geen begeleid wonen.
Geen tussenstap.
Gewoon: succes ermee.

En dan moet je ineens functioneren in een wereld waar je totaal niet klaar voor bent.

Jaren die vooral bestonden uit proberen

Wat daarna kwam, was geen rechte lijn omhoog.
Eerder het tegenovergestelde.

Ik ben vaak gaan werken.
Nooit voor heel lang.

Dan woonde ik weer even op mezelf, in een appartementje.
En dan ging het weer mis.

Dan kwam ik weer in een depressie terecht.
Raakte ik mijn werk kwijt.
Raakte ik mijn structuur kwijt.
En begon alles opnieuw.

Keer op keer op keer.

Geen werk betekent geen inkomen.
Dus je komt in de schulden.

Je krijgt wel Wajong of WW, maar het voelde nooit als genoeg om echt van te leven.
En dat terwijl ik geen gekke dingen deed — geen alcohol, geen drugs.

Mentaal voelt het gewoon als falen.

Alsof je geen doorzettingsvermogen hebt.
Alsof het aan jou ligt.

Maar de realiteit is: mijn lichaam was gewoon op.
Het lukte gewoon niet.

En ergens voel je ook: er zit meer in mij.
Als ik een andere start had gehad, had er misschien veel meer uitgekomen.

Maar dit is het lichaam dat ik heb.
Dit zijn de ervaringen die ik heb.

En daar moet je het dan mee doen.

“Niet omdat ik sterk was, maar omdat ik bleef proberen — ben ik hier gekomen.”

Toch blijven proberen

Op een gegeven moment besloot ik weer te gaan studeren.

Niet omdat ik zeker wist dat het ging lukken, maar omdat ik het weer wilde proberen.

Ondertussen was ik eigenlijk altijd wel bezig met online dingen.

Webwinkels.
Affiliate marketing.
Communities bouwen.

Ontzettend veel ideeën.
En eerlijk gezegd: ook ontzettend veel mislukte ‘bedrijfjes’.

Maar ik bleef het doen.

Totdat er op een gegeven moment iets wél werkte.

Het eerste succes

Ik begon een blog over een televisieprogramma.
En dat begon ineens te groeien.

Niet een beetje, maar echt groot.
Honderdduizenden lezers per dag.

En voor het eerst begon er ook een serieus inkomen uit te komen.

Tijdens mijn studie werd dat steeds meer.

En toen dacht ik: misschien moet ik hier gewoon vol voor gaan.

Dat was eigenlijk het eerste moment dat er financieel echt iets veranderde.

Ondernemen op mijn manier

Wat ik merkte, is dat ondernemen mij goed lag.
Vooral omdat ik het op mijn eigen manier kon doen.

Alleen.
Achter een laptop.
In mijn eigen tempo.
In een veilige omgeving.

Dat werkte voor mij.

Later ben ik ook in crypto gestapt, aandelen, en heb ik veel gereisd en in het buitenland gewoond.
Ook daar heb ik veel van geleerd — vooral over risico, timing en mezelf.

Maar toch bleef er iets knagen.

De vraag die bleef hangen

Ik had inkomen.
Ik had vrijheid.

Ik had Dylan en we wonen in een mooi nieuwbouwhuis.
Ik had in theorie alles goed voor elkaar.

Maar toch bleef de vraag:

Wat wil ik nou eigenlijk echt?

Timestamp: weer terug de wereld in

Het antwoord werd uiteindelijk Timestamp.

Timestamp is een entertainmentlocatie op de Korenmarkt in Arnhem, waar mensen samenkomen voor activiteiten zoals lasergamen en andere groepsbelevingen. Een plek waar het draait om samen iets doen, lachen en even uit de dagelijkse routine stappen.

Voor mij was het vooral: weer terug de echte wereld in. Onder de mensen komen. Lokaal een impact maken, want de wereld is te groot om alleen te veranderen.

Met Dylan, mijn verloofde, aan mijn zij durfde ik het aan.

We hadden geen perfect plan.
Geen strak uitgedachte strategie.

Op een gegeven moment pakten we gewoon de kwasten en begonnen we.

En dan is er ook geen weg meer terug.

De echte struggle

Ondernemen klinkt vaak mooier dan het is.

Mijn grootste uitdaging is nog steeds mijn energie en belastbaarheid.

Kleine beetjes stress kunnen al veel losmaken.
Paniekaanvallen.
Een lichaam dat op de rem gaat.

Zonder Dylan was dit nooit gelukt.

Waar we nu staan

We zijn nu ongeveer zeven maanden open.

Tot nu toe hebben we nog geen enkele maand verlies gedraaid.
Alles gaat terug het bedrijf in.

We hebben al ontzettend veel gasten mogen ontvangen.

En misschien nog wel het mooiste:

Bijna iedereen is gewoon leuk. Mensen zijn lief. De wereld (oké Arnhem, mijn geboortestad) is niet zo eng als het lijkt. Het is een bijzonder mooie stad met veel meer verbinding dan ik dacht. Hopelijk draagt Timestamp daar iets aan bij.

Het leven nu

Op 4 juli ga ik trouwen met Dylan.

Een huwelijksreis zit er nog niet in. We kunnen de zaak nog niet zo lang achterlaten.
Maar dat geeft niet.

We bouwen iets op. Samen.

Wat ik wil meegeven

Er is vaak meer mogelijk dan je denkt.
Zelfs met beperkingen.

Je hoeft niet alles op je 18e of 30e al te weten.

Iedereen bewandelt zijn eigen leven.
In zijn eigen tempo.

Kijk naar je eigen situatie en haal eruit wat binnen jouw grenzen mogelijk is.