Sinds 1 oktober 2025 runnen Dylan en ik samen Timestamp, midden op de Korenmarkt in Arnhem. We begonnen als stel en inmiddels staan we hier als man en man.

In die tijd hebben wij als homostel bij Timestamp nog nooit iets van homofobie meegemaakt. Niemand die ons uitscheldt. Niemand die ons bedreigt of fysiek iets aandoet omdat we homo zijn. We kunnen hier gewoon ondernemen, werken en leven zoals we zijn.

En hoewel dat eigenlijk de normaalste zaak van de wereld zou moeten zijn, besef ik heel goed dat dit niet voor iedereen vanzelfsprekend is.

Bij Timestamp hangen geen regenboogvlaggen aan de gevel. Onze geaardheid is ook geen actief onderdeel van ons bedrijf of van wat wij onze gasten aanbieden. Veel bezoekers weten wel dat wij een stel zijn of getrouwd zijn, bijvoorbeeld door berichten op sociale media, een artikel op onze website of een publicatie in de krant.

Wat ik daar juist mooi aan vind, is dat we er gewoon zijn. Zichtbaarheid. We staan samen achter de bar. We ontvangen kinderfeestjes, vriendengroepen, bedrijven, families en mensen die een leuke avond willen beleven. Onze gasten komen om zich te vermaken en voelen zich bij ons welkom. Wie wij thuis liefhebben, verandert daar niets aan.

Arnhemmers laten ons voelen dat we er mogen zijn. Gewoon als Dylan en Jeffrey van Timestamp, met hun leuke honden.

Toch krijgen we soms kleine signalen dat we er als samenleving nog niet helemaal zijn.

Zo kwamen er laatst nog twee gasten van hetzelfde geslacht bij ons een activiteit doen. Ze waren duidelijk verliefd, maar één van hen leek voorzichtig en wat angstig om de ander aan te raken of openlijk genegenheid te tonen.

“Het is hier oké, de eigenaren zijn ook homo,” fluisterde de ander.

Dit had Dylan toevallig opgevangen. Dat vond ik mooi om te horen, omdat zij zich daardoor bij ons veilig voelden. Maar tegelijkertijd raakte het me ook. Want het zou niet alleen bij ons oké moeten zijn. Het zou overal oké moeten zijn.

Misschien is het feit dat wij zo ongestoord kunnen ondernemen mede een verdienste van organisaties en mensen die zich al jarenlang inzetten voor zichtbaarheid, veiligheid en acceptatie. Zoals COC Midden-Nederland, Jong & Out Arnhem , Gemeente Arnhem, Ricardo Brouwer, Ahmed Marcouch, en vele anderen die dit onderwerp steeds opnieuw onder de aandacht blijven brengen.

Dankzij dat werk kunnen wij misschien wel zo vanzelfsprekend ons bedrijf runnen. En kunnen gasten bij ons voelen dat ze niets hoeven te verbergen.

Er zijn helaas genoeg verhalen over uitsluiting, intimidatie en geweld. Daarom deel ik vandaag bewust een positief verhaal, zonder te vergeten dat volledige acceptatie nog niet voor iedereen de realiteit is.

Wij hebben nergens last van. We voelen ons welkom in Arnhem, de stad waar ik geboren ben. We mogen er zijn zoals we zijn.

En we hopen van harte dat dit altijd zo blijft. Voor ons, maar vooral voor iedereen.